|
|
|||
|
|
|||
|
|
|||
|
|
|
|
|
|
Málaga en Flamenco در رابطه با اين فستيوال بيشتر بدانيد
هنرمندانی این گروه : مانولو سن لو کار (Manolo Sanlúcar. ) گیتار دو : دیوید کارمونا ( David Carmona ) خواننده : کارمن گری لو (Carmen Grilo ) پرکاشن : رافائل هر موسو (Rafael Hermoso )
مانولو سانلوکار هنرمندی است که همیشه از هنرهای سطحی شکایت کرده و توجه به عمق هنر را از هنرجویان خواستار شده ، نوازنده ای که طنین عرفانی سازش هر شونده ای را تحت تاثیر قرار داده کسی که امسال در مالاگا با صراحت خود را راهب فلامنکو نامید ، در سلسله جشنواره های فلامنکوی مالاگا 2007 به اجرای بدیع ترین آثار خود پرداخت و همه علاقه مندان به این نتیجه رسیدند که به راستی صدای ساز او بی نظیر است اما مانولو در کنسرتهای اخیرش فردی غمگین ، درون گرا ، متفکر و احساساتی نشان داده است و نوای سازش را جایگزین هرگونه گفتگوی شفاهی کرده است .
او این روزها فردی متعصب ، خشمگین ، آتش افروز و تندرو است که عقاید خاص خود را دنبال می کند و عقیده ای که هنر را مایه دلخوشی نمی داند بلکه باعث رنج می داند . اما به نظر می رسد این سخنان فقط بر زبان او جاری می شود و پیامی را که با قطعاتش به همراه می آورد فاصله زیادی با این نظریه دارد و ما می دانیم بر خلاف صحبتهای او ، موسیقی اش آزاد ، خودجوش ، شادی بخش و آرام است . حال اگر ما از شدت لذت بردن از موسیقی او بمیریم چه می شود ؟ پس بیاید تنها از موسیقی او لذت ببریم و توجه زیادی به صحبتهایش نکنیم . او در این کنسرت به اجرای آثاری چون Maestranza که یک اثر حماسی شبیه یک گاو بازی است و Oración یا ترس از مرگ که براستی همه ما در وجودمان داریم و Tercio de Varas یا یک ریتم شهوانی پرداخت اما ناگهان در حین اجرای قطعه کار را متوقف و به جر و بحث با متخصصان صدابرداری پرداخت و پس از توقفی کوتاه قطعه را از همان نقطه قطع شده از سر می گیرد . این کار او برای ما بیانگر این نکته بود که مانولو برخلاف موسیقی شادی بخشش فردی است عبوس و خشک که کوچکترین ایرادی را هم تحمل نمی کند . او در این کنسرت همچنین به اجرای قطعاتی از اثر Locura de Brisa y Trino خود ( اثر سال 2000) پرداخت. این اثر تجربه ای بود که هارمونی های جدید را پیش روی فلامنکو گشود و بر اساس گام های نخستین یونانی تنظیم شده است
این اثر یک کار ادراکی اما لذت بخش است که شنودگان زیادی را در سر تا سر دنیا مجذوب خود کرد براي اولین بار در هنگام گوش دادن این اثر به نظر می رسد که قطعه ها آن زیاد به فرم های فلامنکو وفادار نیستند اما با گوش فرادادن دقيق به این نکته می رسیم که هر کدام از قطعه های آن بسته به احساس قطعه چگونه ریشه در فلامنکو دارند . قطعه هایی در دستگاههای سگریاس ، تارانتا ، سولئا و ...
مانولو سانلوکار استادی است که رعایت چارچوبهای اصلی فلامنکو در حین پیشرفت را برای فلامنکو ضروری می داند و خود او احساس وظیفه ای سنگین در این راه می کند و شاید به همین علت باشد که ما این روزها او را فردی بدخلق می بینیم . با تمام ابداعات و نوآوری های جدید او اما بازهم در قطعه های Carta a Doña Rosita ، Soneto de la Carta او به شدت راه سنت را دنبال می کند . حتی اگر آهنگساز این قطعات مانولو سانلوکار نوآور باشد .
او از سال 2000 تا کنون به غیر از آثار Gacela del Amor Desesperado ، Campo و Normas اثری جدید را کشف و به دوستداران فلامنکو عرضه نکرده که عده ای این را ناشی از کم کاری وی می دانند . اما همین آثار مفهومی گیرا ، صمیمی و در زمینه موسیقی و کلامشان موثر و پرجنب و جوش می باشند .
اما در پایان کنسرت قطعه ای درباره تابلوی Baldomero Romero Ressendi ( نقاش شهیر اسپانیایی ) اثری با برنامه و توصیفی که به اسم Piedad و Danza de los Pavos نام گذاری شده است اجرا می کند . در واقع اثر پایانی به طرز خاصی روشن ، لذت بخش و آرام است و بیانگر خاطرات زندگی شخصی است که وقف فلامنکو شده است . هرچند سان لوکار فردی غمگین و درون گراست اما موسیقی او دوستانه و برخاسته از شادی زیاد و قابل فهم است
دراين رابطه بخوانيد :
»» گزارش : اجراي توماتيتو در مالاگا
فلامنكو
flamenconews.ir
اختصاصي
flamenconews@gmail.com ارسال مطالب ، پيشنهاد و انتقاد flamenconews_id@yahoo.com تماس آن لاين
|
