فلامنكو ، الهامي در نقاشي

 

فلامنکو فقط آواز خواني، رقص و نواختن گيتار نيست. تمام اشکال هنري به نحوي به آن پرداخته اند و در اين ميان نقاشي يکي از آنهاست. از قرن نوزدهم به بعد بواسطه سفرهاي ادبي و هنري، فلامنکو بر روي کرباس به تصوير کشيده شد که بازتاب دهنده روش هاي مختلف نقاشي  بود.  

نقاشان براي تأئيد چهارمين هنر فلامنکو(نقاشی) به بحث و جدل پرداختند در حال  حاضراین هنر اهميت خود را از دست نداده و با اعتباری بین المللی به فعالیت خود ادامه می دهد به اين دسته از نقاشان ( نقاشان فلامنکو ) ، پينتادور يا نقاشان فلامنکو مي گويند.

پس از خوليو رومرو تورس و ايلومينيسم آندلسي ( پيروي از فلسفه اشراقي) ، نقاشي فلامنکو به خاطر جنبش هاي نقاشي پيشگامان و فعاليت هاي شديد فرهنگي دهه هاي آخر قرن بيستم به شکل جنبشی تعریف شده در آمد.

جنگ داخلي باعث شد شادي و طراوت فرهنگي آن سالها به پاياني تراژيک و ناگهاني برسد . اما جنگ  به پايان رسيد ولي فلامنکو هيچ گاه دست از رشد بر نداشت.

در اواخر قرن نوزدهم و اوايل قرن بيستم پيشرفت هايي مهمی در عرصه هنر رخ داد. تمام صحنه هاي هنري بر عليه هنر بورژوا و تصوير سازي دائمي طبيعت ، اشياء و وقايع زندگي روزمره واکنش نشان دادند.

اين زماني رخ داد که در پي  ذهن گرايي و توجه به ضمير ناخود آگاه، اگزوتيسم (بيگانه گرايي) ، چهره هاي اوليه و انتزاعي شناخته می شدند.

با استناد به این فرضیه، جنبش هاي تصويري مختلفي به سرعت باعث موفقيت يکديگر شدند: فائويسم ( سبک فرانسوي که در آن خطوط پهن و کلفت به کار رفته که اغلب داراي رنگ هاي متضاد و نا مربوط به اشياء در طبيعت مي باشد.)، کوبيسم، دادائيسم، فوتوريسم و غيره از گرايش هاي پيشگامانه در این برهه زمانی به حساب می آیند.

 

در طي دوره ی ونگوارديسم ، جستجوي جنبه هاي اوليه و اگزوتيسيسم  يک بار ديگر در بسياري از آثار نقاشان در اسپانيا ديده شد، که  از فلامنکو الهام مي گرفتند، مانند آثار پيکابيا، ماتيسه، سونيا و رابرت دلاني، جورجيو د چيريکو و خورخه آپرلي و غيره.

نقاشان نوآور اسپانيايي فقط از فلامنکو الهام مي گرفتند: دالي و پيکاسو در ميان آنها از بهترين ها بودند و جداي از صحنه هاي نقاشي فلامنکو، آنها رابطه نزديکي با اين نسل داشتند . زيرا سبک زندگي آنها و دوستي شان با چهره هاي فلامنکو بود.

 

می دانستید لورکا نقاشی زبردست بود ؟

بدون شک او بيشتر به عنوان نمايشنامه نويس و علي الخصوص شاعر شهرت دارد اما او پس از مرگش بيش از چهارصد نقاشي بر جاي گذاشت که بسياري از آنان به وضوح از فلامنکو الهام گرفته بودند.

پيکاسو، دالي، لورکا و ساير هنرمندان نظير گارگايو، مورنو ويا، رومرو رسندي و غيره کساني بودند که دوران نقره اي هنر اسپانيا را ساختند. نقاشان، شاعران، مجسمه سازان، نويسندگان و غيره  کساني بودند که تعداد زيادي از انقلابيون مجله هاي  وانگوارديست را گرد هم آوردند و مقر دانشجويان ( تالار اين مقر معروف دانشجويان در مادريد) راوي لحظات خوب فرهنگي بودند که فقط جنگ داخلي و تبعيد ها مي توانستند مانع پیشرفت آن شوند

ساير نقاشان که شهرت کمتري داشتند و صحنه هاي فلامنکو را به روش خود دريافت مي کردند شامل ايسيدرو نوبل، فرانسيسکو ايتورينو، انريکه خارابا خيمنس، خوزه کروس ارديا و خوزپ خينو وارت بودند.

 

نقاشی و الهام از فلامنکو پس از جنگ داخلي اسپانیا

در ادامه جنگ داخلي ، دوره اي که توسط کارشناسان شرح داده مي شود دوره اي است که آماتورها شروع به کار کردند و دوران یا بهتر بگوییم چشم اندازی جديد از وارد شدن به نقاشي فلامنکو است.

خوانندگي ، که قبلاً بسيار به ندرت شرح  داده مي شد، برتري يافت. از طريق نقاشي ها ، هنر مندان سعي در به تصوير کشيدن هيجانات ، رنج ها ، شادي و مقاومتهاي داشتند که توسط غزليات انتقال مي يافتند.آنتونيو پوِدانو و مورنو گالوان رهبران ارجح اين جرگه بودند.

فقط در طول اين سالهاست که پوستر هنري بصورت با اهميتي دستخوش ترقي شده است که مستقيماً با موفقيت بزرگي که اپراي فلامنکو در حال حاضر دارد در ارتباط است، با فلامنکو صحنه هايي را در ميادين گاوبازي و صحنه هاي تأتر نمايش مي دهد. بنابراين فلامنکو عموماً با مردم عجين گشته و هر روز در حال پیشرفت می باشد.

 

 

 

 

 

 اختصاصی                 flamenconews.ir
زهرا قبادي  flamenconews@gmail.com

 

ارسال مطالب ، پیشنهاد و انتقاد                   flamenconews@gmail.com

تماس آنلاين                                      flamenconews_id@yahoo.com

 

:منبع
www.wikipedia.org
www.esflamenco.com